Hasło „park trampolin” brzmi prosto i trochę myląco. Wyobraźnia podpowiada halę wypełnioną kwadratami batutów, po których wszyscy skaczą w górę i w dół, aż się znudzi. Rzeczywistość wygląda inaczej: to raczej kilka różnych aren w jednym miejscu, gdzie samo skakanie jest tylko punktem wyjścia. Dla części osób to sposób na wyładowanie energii, dla innych – regularny trening.
Co można zastać w środku
Podstawą jest oczywiście strefa rekreacyjna. W warszawskim obiekcie przy ul. Łopuszańskiej stoi 45 trampolin rozłożonych na powierzchni około 500 metrów kwadratowych, a obok nich znajdują się elementy, które zmieniają charakter zabawy. Basen z gąbkami i poducha powietrzna, czyli air bag, pozwalają lądować miękko i próbować rzeczy, na które na twardym podłożu nikt by się nie odważył. Ścianka boulderowa wysoka na trzy metry ma pod spodem gruby materac. Wall run zachęca do biegu po pionowej ścianie, a slack line i trapez cyrkowy sprawdzają równowagę.
Do tego dochodzą rzeczy dla tych, którzy lubią rywalizację: zbijak rozegrany na dwunastu trampolinach, kosze do wsadów oraz tory ninja, czyli tory przeszkód, na których można ścigać się w grupach. Osobno stoją dwie ścieżki akrobatyczne o długości piętnastu metrów, wykorzystywane głównie na treningach. Wszystko to mieści park trampolin w warszawskiej dzielnicy Włochy, działający pod dachem, więc pogoda nie ma tu żadnego znaczenia.
Obiekt nosi nazwę AIRO i jest czymś więcej niż samym parkiem trampolin. Pod jednym dachem działają jeszcze kosmiczna sala zabaw dla młodszych dzieci, interaktywna strefa gier Airo Pixel oraz sale, w których organizowane są urodziny i spotkania firmowe. Prowadzone są tu również regularne zajęcia sportowe: akrobatyka, parkour i tricking. Na antresoli działa kawiarnia, gdzie można zaczekać na skaczącą resztę rodziny. Szczegóły poszczególnych stref opisuje AIRO Active Park.
Dla kogo jest takie miejsce
Odpowiedź jest szersza, niż podpowiada intuicja. Dzieci mogą korzystać z parku od czwartego roku życia, przy czym najmłodsi, do siódmego roku, muszą być pod opieką rodzica. Nastolatki traktują trampoliny jak plac do własnych prób i to zwykle one najdłużej zostają przy air bagu. Dorośli przychodzą z dwóch powodów: albo towarzyszą dzieciom, albo szukają formy ruchu, która nie przypomina siłowni. Skakanie angażuje nogi, brzuch i układ krążenia, a przy okazji poprawia humor, co po godzinie na trampolinie widać po każdym.
Ten sam sprzęt służy też do treningów. Osoby, które chcą nauczyć się konkretnych elementów akrobatycznych albo technik parkouru, korzystają z zajęć prowadzonych w małych grupach przez kadrę trenerską. Grupy liczą około dziesięciu osób, więc trener zdąży poprawić technikę każdego uczestnika, a nie tylko podać ogólne wskazówki całej sali.
Park trampolin bywa też miejscem wyjść zorganizowanych. Przychodzą tu klasy szkolne i grupy przedszkolne, odbywają się urodziny, a firmy organizują wyjścia integracyjne, w których zamiast siedzenia przy stole pojawia się rywalizacja na torach przeszkód. Ten sam obiekt obsługuje więc bardzo różne scenariusze, co przy planowaniu wyjścia dla większej grupy znacznie upraszcza logistykę.
Zasady, które warto znać przed wejściem
Kilka rzeczy jest stałych i lepiej wiedzieć o nich wcześniej. Obowiązkowe są skarpetki antypoślizgowe – nie chodzi o formalność, tylko o przyczepność przy lądowaniu. Personel czuwa nad strefami i reaguje, gdy ktoś próbuje czegoś ponad swoje możliwości. Atrakcje mają różny poziom trudności, więc początkujący ma gdzie zacząć bez presji. Warto też pamiętać o rozgrzewce, bo trampolina rozleniwia czujność szybciej niż jakikolwiek inny sprzęt.
Obiekt jest otwarty codziennie od 10:00 do 21:00, a pod budynkiem działa bezpłatny parking z rejestracją pojazdu w parkometrze. W weekendy bywa tłoczniej, więc kto ceni spokój, powinien celować w dni powszednie.
Artykuł sponsorowany
